درد دل با صاحب دلها
مهدي جان
اي « مايه ي اميد عالم، اي كه دنيا به بقاء وجودت باقي است و به بركت تو به خلق روزي مي رسد و به ذات وجودت زمين و آسمان پا برجاست» و ابرها به واسطه تو باران رحمت مي بارند و زمين و درختان به بركت حضور تو ثمر مي دهند، و خورشيد و ماه و ستارگان روشني از جمال نوراني تو مي گيرند، و بلاها به دعاي تو دفع مي گردند . اي سلاله ي پاك بهترين خلق خدا رسول امجد (ص) ، واي ميوه دل علي و زهرا (سلام الله عليهما) ، اي عصاره ي انبياء و اولياء ، منتظران دل سوخته ات قرن هاست كه تو را چشم در راهند و به اميد ظهور سبزت سرزنش ملامتگران را به جان مي خرند و نام نامي تو را سوداي دل كرده اند و هر روزشان را به اميد آمدنت صبح مي كنند و هر شام در حسرت نيامدنت سر به بالين انتظار مي سپارند ، « اي كاش مي دانستم كجا و چه وقت دلها به ظهور تو قرار و آرام خواهند گرفت.»
آنگاه كه ديدي يتيمان فاطمه(س) در آن شب تار به دنبال جنازه مادر جوانشان روان بودند و مادر مادر مي گفتند.
آنگاه كه ديدي شمر لعين بر سينه جدت حسين(ع) نشسته و در سويي ديگر مادرت زهرا(س) در كنار قتلگاه « عزيز مادر» مي گفت.
آنگاه كه ديدي بازوان به خاك افتاده ي عمويت عباس (ع) آن حيدر ثاني و بدن چاك چاك آن سرو سهي رابه دور از خيمه ها و لبان عطشناك نوگلان بوستان آل احمد (ص) را.
آنگاه كه ديدي تير سه شعبه گلوي غنچه خونين علي اصغر (ع) را شكافت.
آنگاه كه ديدي عمه ات زينب(س) را بي كس و تنها در ميان نامحرمان.
انتقام جدت حسين(ع) و ياران با وفايش را از رو سياهان عالم بگيري و كاخ هاي ظلم و فساد و شرك و نفاق را ويران سازي و حكومت عدل و عشق را در سرتاسر جهان مستقر سازي و احكام الهي و سنت رسول خدا (ص) را زنده كني و شيريني زندگي در زير پرچم اسلام ناب محمدي (ص) را به همه جهانيان بچشاني. به اميد آن روز.